بعد از یه مدت دوری

بدون هیچ مقدمه ای می خوام یکمی بنویسم

آدم ها وقتی بزرگتر میشن طرز فکرشون و نوع رفتار اجتماعی و به کل شخصیتشون بیشتر شکل می گیره خب مشخصه که مثلا کسرای 18 سالگی با 20 سالگی با 23 سالگی و 25 سالگی خیلی متفاوت تر میشه اما دیگه توی 25 سالگی به بعد احساس می کنم یه اثباتی توی شخصیاتا به وجود میاد (البته از این مورد بگذریم که یه سریا از 5 سالگی تا 50 سالگی هم عوض نمیشن) اونایی که خیلی اکتیو بودن یه مقدار ملو تر میشن و تصمیم های احساسی و کلا ریسکیه کمتری می گیرن . البته این سنگین تر شدن و حساب شده عمل کردن توی رابطه های احساسی افراد هم نمود پیدا می کنه . خیلی می خوام عامیانه بگم اون فاکتورها و ارزش ها متفاوت میشه و مسائل مهم تری ملاک قرار می گیره . دیگه وقتی وارد بازار کار میشی و دیگه محکوم هستی به درآمد زایی دیگه یه سری حاشیه های بچه گانه رو فراموش می کنی وقتی که باید تصمیم های بزرگ تری بگیری دیگه محکومی به تلاش های دو سه برابر .

خوب طبیعتا من هم استثنا نیستم منم مثل همه ی جوونا اشتباهاتی توی زندگی شخصیم مخصوصا توی روابط اجتماعیم داشتم اما اینکه سعی کنیم برای ترمیم و بهبود اونها مهمه شاید کسرای دوسال پیش یا حتی یه سال پیش با امروزش فرق کنه . امیدوارم بتونیم این تفاوت ها مونو رو به تکامل بزاریم نه رو به پسرفت که متاسفانه همچنان دارم میبینم کسایی رو که هنوز در خواب 18 سالگیشون هستن و بیدار نشدن و این فاجعه است نه فقط برای خودشون برای جامعه ی ما یک تراژدیه .هیچ کسی کامل مطلق نیست در این شکی نیست اما باید تلاش کرد تا رستگاری ... .

از خدا می خوام که توی این روزهایی که به شدت برام سرنوشت ساز و تاثیر گذار هست کمکم کنه و مثل همیشه دستشو روی سرم بکشه و اون چیزی که به صلاحمه اتفاق بیفته .